Blog
polsko-francuski obserwator
zbigniewstefanik
zbigniewstefanik politolog, europeista
4 obserwujących 261 notek 386564 odsłony
zbigniewstefanik, 11 czerwca 2016 r.

Strajki, protesty i powodzie, a Euro 2016 w tle. Raport z Francji

    Nad Sekwaną nie widać końca zawirowań i turbulencji. Co prawda mecz otwarcia piłkarskiego Euro 2016 przyniósł Francji pierwsze w tym turnieju zwycięstwo, to jednak żadna wygrana w sportowych zawodach nie jest w stanie zminimalizować społecznych napięć oraz społecznego kryzysu, z którym mamy obecnie do czynienia w tym kraju.

    Nie tylko strajki, czy protesty, nie tylko społeczne napięcia, czy społeczno-polityczny kryzys. Francuzi i francuskie władze (zarówno te centralne, jak i te samorządowe) muszą stawić czoła żywiołowi (i to już od kilkudziesięciu dni), spowodowanemu wylewem Sekwany i kilku innych francuskich rzek.

    We francuskich massmediach (zarówno tych drukowanych, jak również radiowych i telewizyjnych) piłkarskie Euro stało się tematem numer jeden. Czy „niebiescy” (tak nazywa się nad Sekwaną francuską reprezentację piłkarską) wygrają te mistrzostwa i ponownie zostaną piłkarskimi czempionami w Europie? Oto pytanie, które nie schodzi z pierwszych stron gazet i czołówek serwisów informacyjnych. Prezydent Francji François Hollande usiłuje przekonać rodaków, że piłkarskie Euro nad Sekwaną to wielkie wydarzenie, które powinno przynieść wszystkim obywatelom wiele radości. Jednak zdaje się, że tym razem „chleb i igrzyska” nie wystarczą. We Francji strajki i protesty nadal trwają. W tym momencie nic nie wskazuje na to, aby społeczne napięcia malały. Wręcz przeciwnie. Protagoniści sporu wokół reformy Miriam El Khomri (dotyczącej nowelizacji francuskiego kodeksu pracy) idą w zaparte, a dialogu pomiędzy rządem Manuela Vallsa i związkami zawodowymi brak.

    Protesty, strajki, powodzie, coraz bardziej kontestowany przez Francuzów obowiązujący nad Sekwaną stan wyjątkowy oraz zagrożenia terrorystyczne - oto w dniu dzisiejszym francuska rzeczywistość. A piłkarskie Euro? Otóż piłkarskie Euro dla większości Francuzów (przynajmniej na tę chwilę) zdaje się znajdować gdzieś na marginesie wszystkich turbulencji i zawirowań, przez które od pół roku przechodzi Francja. Albowiem dla większości Francuzów o wiele ważniejsze od tego, co Francji przyniesie piłkarska drużyna pod przywództwem Didiera Deschampsa jest to, co wyniknie dla pracowników i pracodawców z „wojny na wyniszczenie” między związkami zawodowymi a rządem Vallsa; wojny o nowelizację kodeksu pracy i jej finalny kształt.

    Nad Sekwaną strajki nadal trwają. Strajkują pracownicy rafinerii, portów, doków oraz elektrowni atomowych. Bezterminowy strajk ogłosili kolejarze; ci kolejarze, którzy posłuchali związkowych apeli Powszechnej Konfederacji Pracy (CGT) i związku zawodowego SUD Rail. Obecnie we Francji kursuje średnio jeden pociąg na dwa (w zależności od regionu kursuje więcej lub mniej pociągów). Najmniej składów jeździ w regionie paryskim, gdzie w odniesieniu do całej Francji strajkuje największa liczba kolejarzy. Warto dodać, iż strajkami są dotknięte zarówno państwowe linie kolejowe, jak i regionalne oraz międzymiastowe, co znacząco utrudnia przemieszczanie się kibiców i innych turystów, którzy przyjechali do Francji z okazji piłkarskich mistrzostw. Bezterminowo strajkują również pracownicy miejskich przedsiębiorstw oczyszczających ulice ze śmieci. Strajkują pracownicy wysypisk, jak również pracownicy spalarni i przetwórni odpadów. Strajk ten jest najbardziej odczuwalny w stolicy, gdzie strajkuje jedna trzecia pracowników zatrudnionych w sektorze recyklingowym. Najgorsza sytuacja pod tym względem jest w drugiej, ósmej i dziewiątej dzielnicy Paryża. Kibice i turyści przebywający w stolicy mają więc możliwość skorzystania z dość nietypowej atrakcji. Otóż mogą oni wypić kawę na Polach Elizejskich, czy zjeść kolację nad Sekwaną, otoczeni cuchnącymi workami ze śmieciami...

    Manuel Valls zapowiada, że jeśli strajki nie zostaną zawieszone przynajmniej na czas piłkarskiego Euro, to rząd francuski weźmie w kamasze kolejarzy, pracowników transportów miejskich oraz zatrudnionych w sektorze wywózki i utylizacji śmieci. Zgodnie z obowiązującym we Francji prawem, rząd ma bowiem możliwość zmuszenia do pracy pracowników przedsiębiorstw państwowych, regionalnych, czy miejskich nawet z użyciem środków przymusu bezpośredniego. Pracownicy wyżej wymienionych przedsiębiorstw mogą więc (i to zgodnie z prawem) zostać doprowadzeni na miejsce pracy przez policję i być pilnowani przez państwowe służby porządkowe podczas wykonywania czynności służbowych. Zapowiedź francuskiego premiera o siłowym przerwaniu strajków jeszcze bardziej rozzłościła związkowców z CGT; zagrozili oni, że ogłoszą strajk generalny, jeśli rząd odważy się sięgnąć wobec strajkujących po środki przymusu bezpośredniego.

    Strajk rozpoczęli także pracownicy francuskich lotnisk i linii lotniczych. Na razie (zgodnie z zapowiedziami protestujących związków zawodowych) strajk ten ma potrwać cztery dni. Jednak związki zawodowe pilotów zapowiedziały, że jeśli rząd nadal będzie szedł w zaparte i nie będzie prowadził dialogu ze związkami zawodowymi, to ich strajk może potrwać nieco dłużej...

Skomentuj Obserwuj notkę Napisz notkę Zgłoś nadużycie
NEWSY - TOP 5

O mnie

Locations of visitors to this page Szanowni Państwo, nazywam się Zbigniew Stefanik. Ze względu na pojawiające się od pewnego czasu zarzuty pod moim adresem, w pierwszej kolejności pragnę Państwa poinformować, że jestem osobą niewidomą, co znacząco utrudnia mi korzystanie ze wszystkich możliwości, które oferują media internetowe, na których publikuję moje artykuły. Niestety, z powodów technicznych nie mam możliwości odpisania na komentarze, które, Szanowni Czytelnicy, umieszczacie pod moimi notkami. Mimo to, za niezależny od mojej woli brak odpowiedzi, wszystkich Czytelników najmocniej przepraszam! Pragnę jednak podkreślić, że mam możliwość czytania Państwa komentarzy i bez wyjątku zapoznaję się z nimi wszystkimi. Dlatego bardzo proszę o nie zrażanie się moim brakiem technicznych możliwości niezbędnych do odpowiedzi na komentarze i aktywne włączenie się do dyskusji. Zapraszam wszystkich Czytelników do komentowania moich tekstów. Wszystkie Wasze komentarze są dla mnie cenne, te nieprzychylne również. Jednocześnie, drodzy Czytelnicy, informuję Was, że jeśli będziecie chcieli, bym odpowiedział na Wasz komentarz, dotyczący jakiegoś mojego artykułu, to możecie go Państwo przesłać na następujący adres e-mail: solidarnosc.stefanik@laposte.net. Gwarantuję, iż odpowiem na wszystkie Państwa ewentualne uwagi i komentarze - drogą e-mailową. Jednocześnie przepraszam za niedogodności, które wynikają z kwestii niezależnych ode mnie oraz z góry dziękuję za wyrozumiałość. Urodziłem się w Polsce, lecz od ponad dwudziestu pięciu lat mieszkam we Francji. Z wykształcenia jestem politologiem i europeistą, ukończyłem Instytut Studiów Politycznych w Strassburgu oraz College of Europe w podwarszawskim Natolinie. Obecnie jestem publicystą, polsko-francuskim obserwatorem i komentatorem zarówno polskiego, jak i europejskiego życia politycznego. Posiadam polskie i francuskie obywatelstwo. Na co dzień żyję pomiędzy Strassburgiem i Wrocławiem, między Francją i Polską. Aktualnie nie jestem członkiem żadnej partii politycznej w Polsce. Do czasu wyborów parlamentarnych, które odbyły się w październiku 2011 roku, byłem aktywnym uczestnikiem polskiego życia politycznego. Początkowo działałem w krakowskich strukturach PiS. W szeregi tej partii wstąpiłem w maju 2005 roku. Następnie współpracowałem z posłanką Aleksandrą Natalli-Świat, jako jeden z jej asystentów. Po katastrofie smoleńskiej postanowiłem opuścić partię Prawo i Sprawiedliwość. Swoją rezygnację ogłosiłem w sierpniu 2010 roku. Opuszczenie partii - z którą współpracowałem przez ponad pięć lat - było dla mnie niezwykle trudną decyzją. Wpływ na nią miały przede wszystkim dwie kwestie. Po pierwsze, podjąłem tę decyzję ponieważ nie potrafiłem zaakceptować retoryki Jarosława Kaczyńskiego i jego najbliższych współpracowników, która niemal od 10 kwietnia 2010 roku zaczęła przypominać postulaty skrajnej prawicy. Po drugie, nie mogłem się zgodzić na sposób, w jaki liderzy PiS traktowali najwyższych przedstawicieli Najjaśniejszej Rzeczypospolitej; rządzących, którzy zostali przecież wybrani większością głosów w demokratycznych wyborach. Po wystąpieniu z Prawa i Sprawiedliwości zaangażowałem się w budowę partii Polska Jest Najważniejsza. Z ramienia tej partii w 2011 roku zostałem kandydatem do Sejmu RP w okręgu wyborczym nr 3. Jestem zwolennikiem politycznego centrum. Moje poglądy na problemy gospodarcze są bardziej zbliżone do wizji społecznej, niż liberalnej. Jestem zwolennikiem państwa opiekuńczego, jednak na ściśle określonych zasadach. W mojej opinii państwo powinno być opiekuńcze, dopóki nie dławi inicjatywy społecznej i gospodarczej. Uważam bowiem, że to właśnie indywidualna inicjatywa jest główną siłą, która napędza rozwój gospodarczy i społeczny; jest niezbędnym czynnikiem dla utworzenia silnej klasy średniej, jak również dla społeczeństwa obywatelskiego. Jestem zwolennikiem państwa o świeckim charakterze, mimo, iż jestem ochrzczonym i wierzącym katolikiem. Uważam jednakże, że wiara to indywidualna sprawa każdego obywatela. Dlatego państwo nie powinno popierać, ani finansować żadnej wspólnoty religijnej. Jestem zwolennikiem polskiej integracji z Unią Europejską, bowiem uważam, iż dla Polski to bezprecedensowa szansa na udoskonalenie naszego Państwa i na niespotykany dotąd rozwój gospodarczy. Jednakże - w moim przekonaniu – o integracji europejskiej nie można mówić, iż jest dobra lub zła. Rozpatrywanie jej w takich kategoriach jest błędem! Integracja europejska jest po prostu konieczna w zglobalizowanym świecie, gdzie gospodarcza i polityczna konkurencja jest bezwzględna i nie pozostawia żadnego miejsca dla osamotnionych państw, które pozostawałyby poza ponadregionalnymi wspólnotami. Świat się zmienia, należy się więc zmieniać razem z nim! Tylko w zintegrowanej i silnej Unii Europejskiej można budować silną Polskę, gdyż pojedyncze państwa nie mają żadnych szans na sprostanie gospodarczej konkurencji i społeczno-politycznym wymogom świata w dwudziestym pierwszym stuleciu. Stąd konieczność polskiej integracji z Unią Europejską, bez której Polska nie ma żadnych szans na rozwój, żadnych szans na obiecującą przyszłość pod względem znaczenia politycznego w Europie i na świecie. Zapraszam wszystkich do zapoznania się z moimi artykułami, w których pragnę podzielić się z Państwem swoim punktem widzenia na tematy związane z wydarzeniami na polskiej i europejskiej scenie politycznej. Zapraszam także do kulturalnej i merytorycznej dyskusji. Mam świadomość, iż polityka budzi wiele bardzo silnych emocji. Mimo to byłbym wdzięczny za debatę pozbawioną niepotrzebnej agresji i zacietrzewienia.

Ostatnie notki

Tagi

Tematy w dziale